Treesje (deel 3)
vrijdag 25 december 2009
door Jaap B
Juist toen Treesje het huis was genaderd en wilde oversteken, scheurde een enorme bliksemschicht de lucht en sloeg met een daverende klap in de hoge boom voor het huis. Even wankelde de boom onder de hevige klap, leek zich te herstellen, maar de zware wind won het van de boom. Eerst langzaam, maar toen steeds sneller begon de boom om te vallen, precies in de richting van de weg, waar Treesje verstijfd van ontzetting de boom op zich af zag komen. Haar mond geopend in een geluidloze schreeuw, haar armpjes vooruit gestoken om de boom, haar boom tegen te houden, verdween zij in de wirwar van takken toen de reusachtige boom met een daverende klap tegen het wegdek smakte. Veel van wat er direct daarna gebeurde, is bedekt met een waas van verdriet. Ik kan me herinneren dat de lichtjes nog brandden, dat er opeens heel veel mensen waren, dat de brandweer de boom in stukken zaagde en van de weg afhaalde en het moment dat ik Treesje zal liggen, met de afgebroken, witte tak door haar borst en haar armpjes als een kruis om de stam, alsof zij zelfs in de dood haar vriendje omarmde.
Het onderste gedeelte van de stam, zo'n anderhalve meter lang heb ik door de brandweer naar de schuur laten brengen, waar opa zijn gereedschappen bewaarde. Ziek van verdriet heb ik de hele nacht gewerkt om de stam te kloven, met beitels en koevoet, met mokers en alles wat ik maar kon gebruiken. Toen ik de stam had gekliefd in ruwe planken, heb ik er een kist van getimmerd, precies groot genoeg om er later op de dag Treesje in te kunnen leggen. Haar hoofd rustte op een blok hout en met haar gevouwen handen hield zij twee gekruiste takjes vast en zo hebben wij haar begraven op het kleine kerkhof rond de kerk op het terpje. Voor eeuwig verenigd met haar boom, haar vriend.
De rest is gauw verteld. Twee jaar later ben ik met een ander getrouwd; wij kregen kinderen, maar die hebben nooit geweten dat zij een zusje hebben gehad. Zes jaar geleden is mijn vrouw overleden, de kinderen zijn het huis uit en de kans is klein dat zij dit verhaal lezen. Twee jaar geleden heb ik de moeder van Treesje voor het eerst na de begrafenis ontmoet en het vuur laaide nog één keer op. Er was echter teveel gebeurd, onze levens waren te ver uit elkaar gegroeid om het brandend te kunnen houden. Maar elk jaar als de lente begint, nu al zevenentwintig jaar lang, ga ik naar het kleine kerkhof en verf het ruw getimmerde houten kruis op dat het graf van Treesje markeert. En iedere kerstavond, zo rond een uur of elf, versier ik het kleine graf met de kerstlampjes die ik meeneem en laat ze branden op batterijen en dan wacht ik samen met Treesje en haar boomgrafje het begin van Kerstmis af.
Het verdriet neemt niet af...
10 reacties
Onmenselijk mooi geschreven, jaap. Kan ook niet anders indien het jouw verhaal is. Maar ook een weerkerend verdriet rond deze tijd van het jaar. Je hebt het nu van je afgeschreven, je 'geout'. Kan alsnog helpen in het verwerkingsproces. Sterkte toegewenst! Anderzijds heb je toch een fantastische herinnering aan Treesje. Zelfs de manier waarop ze je verliet was ontzettend triest, maar een heel krachtig beeld. Koester de mooie herinneringen.
Ik heb een speciale kaart in gedachten die ik je zou kunnen toesturen. Die ik steeds hield voor een speciale gelegenheid. Zou perfect zijn nu. Het allerbeste toegewenst.
Prachtig, Jaap!
Voor de eerste keer dat ik met een brok in mijn keel zat te lezen!
Het verschil tussen je avatar van wvdd en als columnist wordt me nu ook duidelijk.
Ik heb het verstijfd van schrik zitten lezen.
Ik weet niet wat te zeggen, Jaap....en nog minder wat ik zou moeten zeggen om je troost te kunnen bieden.
Het enige wat in de buurt komt is "veel sterkte", maar of dat genoeg is....?
Nou, nou, nou ! Beste WVDD-ers, er moet me nu toch echt even iets van het hart. Jaap B schrijft een Kersttrilogie en ontvangt na
episode 3 zoveel troostende woorden, dat hij zich inmiddels óf verkneukelt in zoveel goedgelovigheid óf er zich inmiddels verlegen mee moet voelen. Al was het maar omdat 'een verhaal' nooit de bedoeling kan hebben dat de 'schrijver' achteraf nog eens uitleg geeft, laat staan verantwoordelijkheid af moet leggen. Of het moet zo zijn dat al degenen, die reageren het verhaal ook gewoon meespelen.......
Omdat het kerstverhaal Treesje bij sommigen van jullie heftige reacties opriep, vind ik dat ik er wat over moet zeggen.
Op de eerste plaats: Treesje is een kerstverhaal. Verdrietig, ontroerend, jawel, maar... het is een verhaal. Mijn verhaal, dat wel, maar dat mag ik in de vorm gieten die ik het beste acht. Dat was in dit geval de ik-vorm. Ik kan mij - zoals oplettende lezertjes wel eens hebben gemerkt - mij maar moeilijk in een ander inleven. Dus ging ik wat gevoelens betreft uit van de dingen die ikzelf voelde. Dat heb ik ook gedaan bij Treesje.
Het is misschien wel veertig jaar geleden dat ik op de achterzijde van de VPRO-gids (Achterwerk) een berichtje las van een jongetje dat zijn broertje had verloren door een ongeluk. Zijn lievelingsboom was omgewaaid en bovenop hem gevallen. Zijn vader had van het hout een kistje getimmerd en daar was hij in begraven. "En ik mis hem zo, ik weet niet wat ik moet doen!" besloot de jonge briefschrijver. Daar heb ik jarenlang aan moeten denken. En aan de vader, ook aan de vader.
Vijfentwintig jaar later schreef de plaatselijke krant een prijsvraag uit voor een kerstverhaal. Ik besloot om het hartverscheurende berichtje van dat jochie vorm te geven en details uit mijn eigen leven te gebruiken als aankleding. Ik wilde niet dat lezers van de krant zouden weten wie het had geschreven (daar had ik mijn redenen voor), dus stuurde ik het anoniem in. Het werd geplaatst, buiten mededinging. Maandenlang had de redactie - die ik van zeer dichtbij ken - zich afgevraagd wie de schrijver was. Toen ik het vertelde, begrepen ze wel waarom ik het anoniem had ingezonden.
De naam Treesje is een verkleining van Trees, wat het Engels woord is voor bomen.
Ik heb mij zeker niet verkneukeld in de door woordenSchat gesignaleerde goedgelovigheid (Ik zie dat meer als een compliment), eerder voel ik mij wat gegeneerd, omdat de fantasie opeens zo dicht de realiteit naderde. Als je geraakt bent door dit verhaal, dan bewijst dat maar weer eens hoe mooi en machtig taal kan zijn; het schept soms een onbetreden wereld waar van alles kan gebeuren. Ik heb dit verhaal steeds gekoesterd, het is mijn kindje...
Autobiografisch of niet...het is een prachtig verhaal! Ik ben duidelijk niet de enige geweest die met een krop in de keel en rillingen over mijn rug heeft zitten lezen.
Jaap, ik weet niet of je ooit al een boek hebt geschreven...maar als dat niet het geval is, moet je er nú mee beginnen!
Trouwens, WoordenSchat...
Als zóveel mensen meegingen in het verhaal en de emoties van de ik-figuur (in die mate dat ze het als écht ervaarden) dan kan je dit moeilijk
wijten aan "goedgelovigheid"...
Dan gaat het gewoon over een steengoede auteur.
Jaap, ik weet niet of je ooit al een boek hebt geschreven...maar als dat niet het geval is, moet je er nu mee beginnen!
Goed idee Sophie! Volgens mij is Jaap al aan iets begonnen. Hij heeft in ieder geval al één personage.