K164
vrijdag 26 maart 2010
door carneool
... het leven bekeken door een andere bril
’t Was eens wat anders. Dat is pas een dooddoener van formaat!
En toch. Soms krijg je de kans het leven te bekijken door een andere bril. Achteraf beschouwd niet zo gek. Je krijgt meteen de tijd om alles op het spreekwoordelijke rijtje te zetten. Om er achter te komen dat oeroude clichés blijken te kloppen als een bus. De kleuren in je leven… wat me er zoal over te binnen schoot.
Linkerarm. Dank u.
Groen
Wordt het toch lente? Nee, want voor overmorgen worden alweer winterse buien voorspeld. Zucht … Toch hoop op beterschap. Absoluut hoop op beterschap.
Knijpen, mevrouw, alsof u tennisballen stuk knijpt. Moeizaam zoeken, voelen…
Blauw
De wolken? Jammer genoeg nog steeds grijs. Blauw blijft voorlopig beperkt tot het plastic zakje rechts van me.
Gelukt. Opgelet … prikje…!
Geel
De zon, dringend gevraagd, meldt zich nog steeds niet. Het grijze wolkendek oogt somber.
De zoveelste nieuwe lading voor mijn ‘carrousel’.
Rood
Agressie, ach nee, ik voel eerder frustratie. Het brengt geen zoden aan de dijk. Rood: bloed - vuurrode uitslag - liefde – romantiek – warmte – energie - carneooltjes – ook de zon, warmte is rood. Warm, druk, massa’s dringende zaken te regelen met enkel mijn mobieltje als trouwe metgezel (geen pda of I-Pod) Toch ga ik nièt voor internet op mijn gsm. Hoewel, zeg nooit ‘nooit’. Rood, ook frustratie, omdat mensen, zelfs uit je directe omgeving, overhaast conclusies trekken. Ik hou van het Engelse jump to conclusions en ook van zich vergalopperen. Dan achteraf terugkrabbelen. Met de mantel der liefde bedekken. Je bent nooit afgestudeerd in de school van het leven. Ook ik niet.
“Nee dank u. Ik drink wel water.” ’Wat is het hier warm. Blussen! Altijd al een ‘kouddrinker’ geweest. Tenzij voor de gezelligheid een warme chocolademelk of een kruidenthee. Of als ik het net eventjes koud heb.
Zwart
Koffie. Puur. Geen wolkje melk, geen suikerklontje. Puur! Voor de kenners dus. Voor mij puur gif. Geen kenner, geef ik grif toe - Zwart als kledij, strak, stijlvol. Mooi. Gothic, nee. Ze zijn me te wereldvreemd, en dan krijg je af en toe misstappen, maar dat is te zacht uitgedrukt. Uitspattingen! De moord op weerloze baby’s, peuters en opvoedsters in het kinderdagverblijf van Dendermonde, om er maar eentje te noemen. Zwart - Yin. Laat yin en yang in harmonie samenkomen. Ik kijk er naar uit.
Jammer mevrouw, het is nog te vroeg. U blijft nog even langer. De hoop om het ziekenhuis na 5 dagen te verlaten is net de kop ingedrukt. De infectie aan mijn been is grotendeels onder controle, maar het fiat van de dokter krijg ik voorlopig niet.
Grauw
Eigenlijk geen kleur, eerder een subjectieve indruk. En nee, grauw was het ziekenhuis niet. Modern en netjes. Lekker gegeten. Een paar uitzonderingen niet te na gesproken vriendelijk personeel. Maar acht dagen ziekenhuis, totaal onverwacht, heel ziek geweest. Het moment dat de bacterie in mijn lichaam drong, een siddering!! Hevig beginnen te beven, trillen, en daarna, en nog steeds een black out van drie uur, heel hoge koorts, waarvan ik mezelf niet bewust was. Wel doodziek, amnesie, in een roes, ‘slaapziekte’(?), het doet wat met je. Na één à twee dagen ziekenhuisverblijf is de koorts onder controle, weg dus, dank zij de tonnen antibiotica. Daarna enkel nog het ongemak van met heel veel verbeten pijn naar de badkamer te strompelen, gelukkig met mijn ‘carrousel’ als houvast. Na één dag als een gek beginnen telefoneren, massa’s dringende zaken te regelen. De timing van dit alles tartte het lot. Mijn agenda werd herleid tot een puinhoop. Gelukkig worden mobieltjes nu geduld in ziekenhuizen en kon ik de puinhoop enigszins beperken.
En daarna … krijg je de tijd om het reilen en zeilen in een ziekenhuis, je medemens, het leven, door een andere bril te bekijken. En om je eerste column te schrijven, althans het ontwerp. Maar wat heb ik mijn Mac gemist, en vooral Woord van de Dag! Dat was even afkicken.
Eindelijk wit!!
Ja zuster, nee zuster. Dank u dokter. Ik pas op mezelf. De thuisverpleging doet de rest. Infusen, streptokokken, ik laat het achter me. Dag kamer 164. Hopelijk niet tot weerziens.