Dit woord brengt mij 65 jaar terug in de tijd. Wij hadden in ons dorp één kapper, Töpfel heette die, en hij had een slungelachtige zoon die Ger heette. Op het bord waarop de 'behandelingen' stonden, prijkten geheimzinnige woorden. Friseren stond er en onduleren, wat dat was wist ik niet. Als mannen geknipt (en vaak geschoren) waren, vroeg Töpfel steevast: "Frictionnetje, mijnheer?" maar zo'n extra handeling werd bijna nooit uitgevoerd. Misterie!!! Als mensen een fooitje gaven - en dat was in die tijd gebruikelijk - riep Töpfel hard door de zaak, nou ja, meer een huiskamer, met een paar stoelen en een tafel waarop, jawel, De Lach lag, het eerste 'seksblaadje' van Nederland, "Pot voor mijnheer!" waarop de slungelachtige zoon "Dankuwel" stamelde. Vervolgens werden de paar centen in een glazen pot gestort. "Voor het personeel," lichtte de barbier toe, daarbij
schalks wijzend op zijn zoon.
Onduleren, dat wist ik pas later, was een slag in het haar brengen: een beetje plaksel of brilliantine door het haar woelen en dan met twee gestrekte handen het haar wat opbollend duwen zodat er - zeer tijdelijk - een golfje inzat. Friseren was in de krul zetten, vaak met een friseertang die in een gasvlam heet werd gemaakt en waarmee het haar werd geschoffeerd; de baard van Sinterklaas is ook gefriseerd. En een frictionnetje? Dat was water met een luchtje dat via een chromen flacon en een rubber bal aan een slangetje over je hoofd werd gesproeid, waardoor je minstens drie straten verder nog geurde als een hoer in de wind. Vijf of zes cent kostte in die tijd een knipbeurt voor een kind...